yıllar

bugün yeniden öldüm dirildim. dirilmek istemedim ama yine dinletemedim. acı var sıkıntı var yolunda değil sanki hiç birşey. yıllar öğretemedi bana aşkı mutluluğu sevinci. acıyı yaşamak sandım susmayı sevdim sebepsizce ve aptalca. ben bugün bi kez daha bittim. tükendim sanıyodum ama yine bittim anlamadım mı emin ol anlamadım sadece bittim..

insan yaşamı parçalardan ibaret. bir tek parçam var hayata gülümsemeyen. güler yüzlü sessiz sakin bilinen adamın karanlık bir mabedi var, görmedikleri bir parçası var. gören olur mu bilmem ama topyekün düşününce seviyorum yaşamayı. bırakalım tek bir parçamda suskun kalsın konuşmasın gülümsemesin hayata. o sadece benle karanlığı ve suskunluğu paylaşsın. beni tanısın başkası bilmesin sadece sussun ve benim olsun. bütün hayatımı paylaşıyorum bırakın oda bana kalsın

neden?

ne kadar sık kullanmaya başladım artık bu kelimeyi. hep bi soru işareti olmaya başladı hayatım. ne yapmaya çalışıyorum, neden böle yapıyorum ve buna benzer anlamlı ama anlamsızlaştırdığım bir sürü soru. cevap aramakta sorularla başbaşa kalmakta yoruyor artık.. istediğim ne peki? ne yapıyım derken yine sorularda buluyorum kendimi. çıkış yolu aramakta istemiyorum artık alışkanlık mı yaptı yoksa bu şekilde hayat daha keyiflimi bilmiyorum ama yaşıyorum. çığlıklar içinde susuyorum yine.

susuyorum

kendi hayatımın çıkmaz sokaklarında köleleşiyorum. geceye karanlığa yalnızlığa boyun eğiyorum. susuyorum. susuyorum çünkü suskunluğumda çektiğim acıya biat ediyorum. kaçmak,kurtulmak daha da anlamsız geliyo sanki. yarım kalan hayatımı toparlayamazken daha fazla parçalara ayırmak istemiyorum. susuyorum